çıldırmamanın püf noktaları

Merhaba Kasım ayı bitmeden son bir blog daha yazmak istiyorum. Kasım 2015te de aşk yine bambaşkaydı çünkü gerçekten(!) Çoğumuz geçmişin yüklerini o kadar çok taşıyoruz ki omuzlarımızda artık yeni duygulara yelken açma konusunda içimizde kimseye yer kalmamış gibi. Kimin elinden tutmak istesen açılıyor şu lanet geçmiş muhabbeti. Pişir pişir ye hepimiz sıkıldık hocam. Yeter artık hep birlikte tertemiz bir geleceğe başlayalım. İnsanlarla iletişim kurmaya dertlerini dinlemeye, paylaşmaya hiç bir zaman üşenmeyen birisiyim. Genelde derin mutsuzluğu olan insanların da sevgisiz kaldığını düşünürüm. Aslında pek çoğumuz sevgisizlikten doğan bu mutsuzluğun pençelerindeyiz.  Yıllardır kiminle oturup konuşsam travması atlatılamamış bir geçmiş muhabbeti. E zamanında bende de vardı öyle travmalar inkar etmeyeyim. Ama hayatımı bunun üzerine inşa edemeyeceğimi bi süre sonunda nihayeeet anladım. Herkesin üstüne başkasının kokusu, hatırası sinmiş. Herkesin içinde yarım kalan bir hikaye, yapılan ...

 Merhaba Çok yorgunum, çok stresliyim ve çok sinirliyim. Farkında mısınız her geçen gün nasıl da ölüyoruz? Ruhumuzun kuşu, neşesi falan eridi bitti bizi terk etti. Çünkü biz geçtiğimiz ay meydanda patlatıldık, daha bugün sokak ortasında vurulduk, tehdit edildik, her gün zulme ve tecavüze uğradık. Her tarafımız paramparça. Gerçekten kendimi Walking Dead'de daha bir bölüm önce ısırılmış gibi hissediyorum. Sadece kıyafetlerim değil parçalanmış etlerim de sarkıyor kolumdan bacağımdan.  Gerçekten dostlar, ne diyeceğimi bilemiyorum ama dünyaya da geldik bir kere napsak olmaz şimdi. Umuttan vazgeçmek de delikanlılığa sığmayacak. Eğer geleceği şu anda biz zihnimizle yaratıyorsak bunun korkuyla ya da zulümle oluşan felaket senaryoları olmasına izin veremeyiz. Siniri stresi yine birbirimizden çıkaralım ama yolumuz aydınlık olsun. Sizin canınızı yerim ben size bişey olmasın be. Şimdi bizim çiş diye bir whatsapp grubumuz var. İçinde bulunduğum whatsapp gruplarının adını, içeriğini ...

Merhaba Bugünlerde inanılmaz yazma isteği var içimde. Her şeyi yazmak istiyorum. Sağ omzumun arkasında bir yerler çürüdü defteri dizime alıp yazmaktan. Ama en eğlenceli kısmı da kurşun kalemle yazmak bakın. Evde belki yüz tane kurşun kalem var. Yazıyorum yazıyorum ucunu açıyorum. Ay garip bi şekilde mutlu oluyorum çocuklar. Küçükken ilkokul arkadaşım biricik Sevim'le çöp kutusunun yanına gidip kalemimizi açarken fısıldaşırdık. Canım ilk kankam. O şimdi evli. Bu arada lafı açılmışken dünyanın en iyi öğretmeni olan Zeki Gürpınar'ı arıyoruz.Gören duyan varsa haber etsin. Kendisi ya İzmir'deymiş ya da Antepte. Dünyanın en aynı cümle içinde kullanılmaması gereken seçeneğini buluşturan Zeki Hoca'mızı sevgiyle anıyoruz. Hocam büyüdük ve hiçbirimiz aptal olmadık. Bak arada buluşuyoruz bişeyler içiyoruz, lütfen ortaya çık koca yürekli adam. Geçtiğimiz iki sene hayatı çok çok hızlı yaşıyorken kendi kendime hep diyordum ki, tamam Yağmur telaş yapma sakin ol. Vakit yaratacağı...

Merhaba Uzun zamandır içinde bulunduğum arayış sürecimle ilgili bir şeyler paylaşmak istedim bugün. Bu blogta yazdığım her şey aslında bu arayışın bir parçası, onun etrafında dönen olaylardan fazlası değil. Biliyorum hepimiz arayış içindeyiz ve bu konularla ilgili bilgi edinmek, yoluna ışık bulmak çok kolay değil. Herkes içine içine yaşarsa nasıl çıkacağız canım aydınlığa?? Paylaşmak lazım, daha çok paylaşmak.. Konuş, sor, paylaş, hata yap, acı çek ama yine de aydınlan. Uzun zamandır, yani yıllardır kendime sürekli bir soru soruyorum. Benim bu dünyaya geliş amacım ne olabilir.  Bu soruyu ilk sormaya başladığımda cevabın çok kutsal bir görev falan olması gerektiğini düşünmüştüm. Dünyamızı başka gezegenlerden gelen siber adamların saldırısından kurtarmak falan gibi kutsal bir görev gibi. Ama zamanla anladım ki sistem öyle işlemiyor dostlar. Bi insanın dünyaya geliş amaçlarından ilki olsa olsa de bunun ne olduğunu sorgulamak olabilir. Çünkü gerçekten, sorgulamadan, düşün...