çıldırmamanın püf noktaları

Merhaba, Artık karantina adına gün saymayı bıraktım. Neye yaradı bunca günlük emek ve sabır bilmiyorum. Hiç hata yapmadan süreci geçirmeye çalışan bir kitle var ben de onlardan biriyim, bir diğer adıyla keriz de diyebiliriz :)  ÇOK ZOR GÜNLERDEN GEÇTİĞİMİZ ŞU GÜNLERDE YA RAB, rica etsem yalnız kullarına biraz şefkat desteği sağlar mısın? Evet, blogun bu yazısının konusu bu: "Süreci yapayalnız geçirenlere nasıl yaklaşmalıyız?" Öncelikle şunu söylemeliyim herkesin yaşadıkları arasında zorluk kıyaslamıyorum. Bunu yapmaya hiç birimizin elbette ki hakkı yok. Bu iş bitince toplu delirme, davul zurna, ağlama krizi, sarılma ve kapanış yapacağımızı hepimiz biliyoruz. Üstelik sırtımıza battaniye sarıp elimize kahve tutuşturacak kimse de olmayacak çünkü ne yazık ki tüm Dünya aynı şeyleri yaşıyor. Her neyse işte, ben kendi zümrem adına konuşuyorum. Çaresiz yapayalnız minnak kuşlar, hakkınızı savunmaya geldim. ADALETİN SAVUNUCUSU SAVAŞÇI ZEYNA İlk günden bu yana herkesle...

Merhaba, XX day of karantinadan selamlar herkese. XX gün diyorum çünkü artık herkes gibi ben de saymıyorum. Saymanın da bir anlamı kalmadı. Günlerden kim? Benim adım ne? Hepsini unuttum. Her şey çok anlamsız artık...  Karantinanın evreleri var gibi. Benim gibi tek yaşayan biriyseniz bu evreler diğerlerinden farklı işliyor olabilir.  Keskin çizgilerle birbirinden ayrıldığını düşünüyorum yalnızlarla kalabalıkla yaşayan kişilerin. İkisinin de artıları var, ikisinin de eksileri var... Sonuç olarak bu karantinanın baya baya herkes için evreleri var.  İlk günler heyecanlıydım. Olayı bir çeşit survivor olarak görüyordum. Çok iyi bir alışveriş yaptım hatta öyle ki alışveriş poşetlerimi eve taksiyle taşımak zorunda kaldım. Alışveriş yaptıktan sonra şöyle küçük bir şok geçirdim. 2 yıldır bu evde yalnız yaşıyorum, ve yaklaşık 10 senedir ailemden uzakta yaşıyorum falan, hiç bir zaman bu şekilde alışveriş yapmamıştım. Yani aç bitir, hızla tüket move on, move on tarzı bir hayatım...