Merhaba Çok sıkılıyorum, o kadar çok sıkılıyorum ki ananem olsa höfleme kızım günah derdi. Sıkılacağına eline bi örgü tığ bişey al da işle derdi. Hayatımda öyle bir şey yapmadığımı bildiği halde derdi. Grand ebeveny olmak bunu gerektirir çünkü. Biz onları öyle sevdik. Ha, anane örgü neymiş kitap oku desene bari desem o kitaplar çok yer kaplıyor pis duruyor atalım mı onları derdi. Gözleri parlardı valla. Neyse ananemi geçelim. İşte sıkıntıdan böyle patlıyorum. Sizlere küçük şeylerin büyük hikayelerini anlatmaya karar verdim o yüzden. Yemin ederim yaparken sıkılmadığım tek şey yazmak. Bir küçük milyon dolarlık çikolatanın hikayesini anlatacağım. Kasım 2014, o zamanlar kıymetini yeterince bilmediğimden emin olduğum çok güzel bir ekiple Prag'tayız. Arada bir harita kavgası yapıyoruz, didişiyoruz, kayboluyoruz sonra tekrar bir araya geliyoruz. Güzel bir uyum içindeyiz. Öyle mutluyum ki sokaklarda 'adını dağlara yazdım' söyleyerek koşturuyorum, o kadar mutluyum yani....