çıldırmamanın püf noktaları

Merhaba yoldaşlar Ocağa yeni düşmüş asena gibi yoldaş moldaş dediğim için üzgünüm ama biliyorsunuz ki benim literatürde bu yoldaşlık, yaşamımıza kenarından kıyısından giren herkesin bize öğretmenliği durumu. Daha önce de bir yazımda bahsetmiştim. Bu hayatta karşıma çıkan ve bana bir şeyler öğreten herkese çok teşekkür etmiştim ya. Heh işte ordaki kasıt: yoldaş. Neyse terimler sözlüğüne dönmeyelim, zaten çok çekiyorum bu ara terimlerden. En başta 70 gündür hastanede olma durumundan dolayı. Az çok biliyorsunuz ben fen lisesi mezunu bir uluslararası ilişkiler uzmanıyım (=işsiz). Lisesi ailesi, yatılı olayları, onlarca tıp okuyan, tıp bitirmiş arkadaş ve babamın kanser olması derken hoop hayata yine karşıma yıllar önceki arkadaşlıkları hastanenin her bir köşesinden çıkarttı. Bir kahve içmeye koridora çıkıyorum bi beyaz gömlekli arkadaş görüyorum. Sağolsunlar hepsi bi tane. Ama konuştukları dili anlamıyorum. Halk dilinden konuş dostum! Aralarından bana babamın histolojik bişeyin...

Merhaba Bu yazım ıslıkçı abi ve akşamüstü hakkında olacak. Nasıl olacak bilemiyorum. Az önce kendimi çok az da olsa iyi hissetmek için yapabileceğim tek şeyin duş almak olduğuna karar verdim ve her zaman olduğu gibi en saçma düşünceler duş alırken bastırdı. Kulağımda yıllar öncesinden kalma ıslık sesleri duymaya başladım. Hayır delirmedim. Yani delirdim de bu seferki ondan değil. Islıkçı abi vardı, onun seslerini duydum işte. 3-4 sene önce Bornova'da çok tatlı bir sokakta oturuyordum. Bahar gelir gelmez bu sokakta herkes balkona çıkmalara başlar ve bir süre sonra sabah kahvaltısından akşam yemeğine çekirdek çitlemesinden arkadaş buluşmalarına kadar her şey bu balkonlarda yaşanırdı. Birlikte yaşayan kocamaaaan bir aile gibiydi tüm sokak. Ama kimse kimseye karışmıyordu. Sadece seslerimiz birbirine karışıyordu ve alışıyordu. Bir süre sonra hepimiz birbirimizi tanır hale gelmiştik. Elinde kocaman bir meyve kasesiyle akşam olunca balkona çıkan birbirine selam veriyordu. Çok fazla a...