çıldırmamanın püf noktaları

Merhaba Gözlemlerime göre evrensel bir depresif olma sürecindeyiz. Olsun, hayat garip anların toplamı. Depresif ruh halleri çok garip anlar yaşatabiliyor. İşin güzel tarafı depresif hissettiğim için günlerdir odamdan çıkmadım ve buları yazmaktan başka bir işim yok. Yeşil çay, kahve, müslüm gürses, ceylan ertem, yeşil çay... Bi tane yeşil çay buldum, naneli. Naneli elmalı nargile içerken aldığımız aroma gibi bir aroma veriyor birkaç saniye de kalıyor o aroma hatta. Bu durumdan çok mutluyum. 6-7 kiş yurtta kalıyoruz, herkes ailesinin yanına ülkesine döndü. Bizim de paramız bitti bir de hava soğuk. İşte acıklı şarkılar dinleyip emek yapıyoruz, kek yapıyoruz sonra ben bulaşık yıkıyorum. Böyle geçiyor günler. Yeni yıla çok çılgın giriyorum anlayacağın. Az önce koridorda sesler duydum tam yerimden kalkıp bir bakayım derken kapıyı açtığım an ayağıma kramp girdi. Ben çığlık çığlığa bağırırken mutfağımda elinde 3 tane bıçakla bişey oymaya çalışan bir kız, durduk yere gülen bir oğlan ve yürürken...

Merhaba Durmak istiyorum, sadece durmak. Kafamın içinde koca bir dünya var ve içinde her şeyden biraz. Fakat ben kendimi o dünyanın içinde bir yere koyamıyorum. Neden kendimizi bir yerlere koyma ihtiyacı içindeyiz sürekli? Bir şey olma, bir şey yapma, koluna birini takma, yanına birisini koyma, onun busu-bunun şusu olma. Toplumsal rollenmeler, üstlenmeler. Kendini daha tam tanımazken başkasının kafasındaki sen tanımını üstüne giymeye çalışmak. NEDEN ? Fakat ben durmak istiyorum. Neyin ne olduğunu anlayana kadar kimse olmak istemiyorum. Kimsenin hiçbir şeyi olmayayım, kafalarda tanımlanan herhangi bir Yağmur olmayayım. Neden olayım ki ? Başladığın noktadan ne kadar uzağa gidersen kendinden ve bildiğin gerçeklerden o kadar kopuyorsun. Kopmak korkutucu gelebiliyor bazen ama sonuna kadar yürüyünce gerçek benliğinle daha çok yüzleşiyorsun. Tanıdık bildik bir ortamın ya da toplumun olmasını istediği benlikten uzaklaştıkça gerçek benliğine yaklaşıyorsun. Davranış metodlarınla karakte...

Tekrar merhaba; Acıklı olduğunu sandığım ama hiç acıklı olmayan hikayemle biraz içimi döktüğüme göre devam edebilirim. Çok garip bir ailem var. Az önce babannem telefonda askerlik bitti mi kızım diye benle dalga geçti. Detaylarda boğulmak istiyorum. Normal şartlarda kış aylarını kahve- sıcak çikolata- dağınık bir oda ve kitaplarıma gömülerek geçiririm. Bundan da çok mutlu olurum, ancak burda kendimi 'vaktim çok sınırlı, gezmeliyim, yaşamalıyım, birşeyler yapmalıyım'a çok kaptırdığımdan arada bir ona da ihtiyaç duyuyorum. Birşeyler yapmalıyım, BİRŞEYLER YAPMALIYIZ! Dün mutfakta bir Portekizliye bizim sokakta oynadığımız simit oyununu anlattım. Haftaya herkes dönünce hepsine simit kelimesini öğreteceğim. Karlı havada simit oynayacağız. Böyle de bir hayalim var. Barcelona'da bir hostelde çalışan Koreli kızlara haşladıkları tavuk suyunu dökmemeleri gerektiğini, onunla tavuk suyuna pilav yapmaları gerektiğini anlattım. Ben Marta Stewart mıyım dedim sonra kendime. O göbek bağını...

Merhaba; Keşke sesim güzel olsaydı da acıklı bir türkü patlatıp rahatlasaydım, ama mümkün değil. Acıklı bir yazı patlatıp rahatlayacağım. Okumamak da bir seçim. Bu hayatta yaptığım en iyi şeylerden biri insanların seçimlerine saygı duymaktır, seçtiği ben olmasam bile, yeri gelmişken kullanayım. Hayatımın en ilginç tecrübelerinden birini yaşıyorum. Bunu yaşamış, yaşayan ve yaşayacak tek kişi değilim ama hepimizin yerine bir konuşup rahatlayayım. Merhaba Erasmusseverler... Herkesin Erasmus programı ve Erasmusa giden öğrenciler hakkında saçma sapan fikirleri var. Peki bu bireyler ailelerinden ve sevdiklerinden kilometrelerce uzakta, kısıtlı bir parayla ve sınırsız özgürlükle ne yaşıyorlar ?  Erasmus deyince çılgın partiler, yüksek doz alkol ve herkesin birbirinin kucağına atladığı saçma sapan bir ortamdan başka birşey hayal ettirmediler sizlere bu zamana kadar. Fakat hayır efendim öyle değil. Bazen ailelerimiz bile yanılgıya düşüp bizlere buraya 6 aylık 5 yıldızlı bir tatile gelmişiz...